Op 31 december zijn we naar Machu Picchu geweest – geweldig om te zien en we boften met het weer – het was schitterend. S’avonds een leuk Nieuwjaarsfeest gehad bij het hotel en de volgende dag zijn we met z’n allen naar een project van Stichting Hope (HollandPeru) gaan kijken. We hebben allemaal geld verzameld voor deze stichting. Stichting Hope steunt kleuteronderwijs in Peru en we zijn naar een schooltje gegaan in de buurt van Cusco. We werden heel lief ontvangen met veel muziek en dansen. Daarbij kregen we een traktatie – een stukje geroosterd cavia en een aardappel – lekker om 11 uur s’ochtends!! Mijn stukje cavia was echt onherkenbaar en ik wist niet waar ik moest beginnen. Ik heb het dus stiekem onder mijn stoel gezet – tien seconden later was het weg. Alle zwerfhonden uit de buurt waren op het feest afgestormd – het was hun “lucky day”! Vervolgens zijn we naar Cusco gereden waar de regen met bakken uit de lucht viel. Gelukkig klaarde het kort daarna weer op en konden we een poosje van de stad genieten.

Op 2 januari zijn we uit Cusco vertrokken en zijn naar Nasca gereden. Dit was een afstand van 675 km maar we hebben er 15 uur over gedaan. Een route met diverse bergpassen en hoogvlaktes. Weer moesten we de hoogteziekte pillen slikken want we reden op een hoogte van 4500 meter voor een behoorlijke lange tijd. Een paar van de auto’s moesten de berg op gesleept worden – die hadden ook niet genoeg zuurstof. Het was een hele mooie route maar ook heel zwaar. Het laatste stuk moesten we in donker rijden en dat valt ook niet mee. We waren echt kapot toen we bij het hotel aankwamen!

De volgende dag was de route naar Lima een stuk makkelijker gelukkig. We hebben geluncht in een echte oase en daarna zijn we langs de kust naar Lima gereden.

Hierbij een anekdote over vermoeidheid en hoogteziekte en de invloed die deze op je kunnen hebben. De rit naar La Paz was ook pittig met een moeizame grensovergang en rijden op hoogtes van 4500 meter. Bij aankomst bij het hotel heeft Jellard ingecheckt en we zijn naar de hotelkamer gegaan. Ik heb niet eens gemerkt wat het kamernummer was. Een poosje later zijn we gaan eten bij het restaurant aan de overkant van het hotel. Toen we klaar waren wou Jellard even geld pinnen en ik ging terug naar het hotel. Ik vroeg hem het nummer van de kamer en hij zei 1223. Ik naar 1223 maar de sleutel deed het niet. Dit hebben we ook gehad in een ander hotel, dus ik ging naar de receptie en vroeg ze om de sleutel te “resetten”. Dit hebben ze gedaan en toen Jellard terugkwam gingen we samen naar de kamer. Alleen er stond een wildvreemde man in de kamer! We wisten niet hoe snel we weg moesten! Onze kamer bleek op de tiende verdieping te zijn, 1023 dus! Er gebeuren meer van die gekke dingen, ik kan jullie verzekeren!

Groetjes

Claire