Zoals jullie zullen hebben gemerkt, hebben wij de laatste dagen geen internet gehad omdat wij door een woestijngebied zijn gereden, namelijk de Atacama woestijn. Hier hebben we veel meer 'het einde van de wereld' gevoel dan in Ushuaia. Heel desolaat een eenzaam is het hier. Maar om even terug te gaan naar een paar dagen geleden. Op 22 december zijn we vanuit Temuco naar Santiago gereden. Voor het eerst reden we op de snelweg en dit was een belevenis op zich. Mensen steken rustig de weg over terwijl auto's voorbij schieten met 120 km per uur! Verder fietsen of wandelen ze rustig langs de vluchtstroken. Dit was wel even wennen! Kleine winkeltjes en restaurantjes bevinden zich ook op de vluchtstroken dus het is niet ongewoon om een stilstaande vrachtwagen op de rechterbaan te zien, terwijl de chauffeur een snackje voor zichzelf haalt. Het landschap langs dit gedeelte was wel heel mooi - heel groen met veel landbouw en op de achtergrond de prachtige bergen van de Andes. Prachtige besneeuwde vulkanen hebben we ook gezien. Santiago zelf is een interessante mix van koloniale, Victoriaanse en hypermoderne gebouwen en is een heel levendige stad. Op onze vrije dag daar zijn we naar de beroemde wijngaard en wijnhuis Concha Y Toro geweest voor een rondleiding en wijnproeverij. Altijd leuk natuurlijk! Voor de rest lekker rondgelopen en heerlijk gegeten in de stad. Temperatuur rond 34 C. 's avonds hebben we een receptie bijgewoond van de Chileense Volvo Club en dit vond plaats in de Chileense Antieke Auto museum net buiten de stad.

Op 24 december zijn we uit Santiago vertrokken en zijn we naar Caldera gereden, een stadje in een kopermijngebied. Weer een afstand van 912 km! Op 1ste Kerstdag (gisteren) zijn we naar San Pedro de Atacama gereden. Weer een kale landschap, maar in de buurt van San Pedro verandert dat. Prachtige rotsformaties en zoutvlaktes.Wij kwamen gisteravond laat aan in San Pedro - het was bijna donker en we zijn toen de weg kwijtgeraakt. We reden het dorp binnen met z'n vieren en gingen allemaal de verkeerde kant op! Er is veel eenrichtingsverkeer hier en hier hadden de rijinstructies van de organisatie geen rekening mee gehouden! 'Ïn no time' waren we de weg volledig kwijt. Een paar mensen gevraagd maar niemand wist het. We kwamen ook in een achterbuurt terecht en dan durf je de auto haast niet uit te stappen om de weg de vragen. Op onze kaart stonden ook heel weinig straatnamen dus dat was echt heel lastig. Uiteindelijk is het gelukt, maar we waren wel doodmoe, ik in ieder geval wel!! Heel wat gemopper in de auto natuurlijk!! Maar wij waren niet de enige gelukkig!

Ik sla dit nu op voordat internet eruit valt en ga zometeen weer verder!

Groetjes

Claire