Verhalen uit Cusco

Op 31 december zijn we naar Machu Picchu geweest – geweldig om te zien en we boften met het weer – het was schitterend. S’avonds een leuk Nieuwjaarsfeest gehad bij het hotel en de volgende dag zijn we met z’n allen naar een project van Stichting Hope (HollandPeru) gaan kijken. We hebben allemaal geld verzameld voor deze stichting. Stichting Hope steunt kleuteronderwijs in Peru en we zijn naar een schooltje gegaan in de buurt van Cusco. We werden heel lief ontvangen met veel muziek en dansen. Daarbij kregen we een traktatie – een stukje geroosterd cavia en een aardappel – lekker om 11 uur s’ochtends!! Mijn stukje cavia was echt onherkenbaar en ik wist niet waar ik moest beginnen. Ik heb het dus stiekem onder mijn stoel gezet – tien seconden later was het weg. Alle zwerfhonden uit de buurt waren op het feest afgestormd – het was hun “lucky day”! Vervolgens zijn we naar Cusco gereden waar de regen met bakken uit de lucht viel. Gelukkig klaarde het kort daarna weer op en konden we een poosje van de stad genieten.

Op 2 januari zijn we uit Cusco vertrokken en zijn naar Nasca gereden. Dit was een afstand van 675 km maar we hebben er 15 uur over gedaan. Een route met diverse bergpassen en hoogvlaktes. Weer moesten we de hoogteziekte pillen slikken want we reden op een hoogte van 4500 meter voor een behoorlijke lange tijd. Een paar van de auto’s moesten de berg op gesleept worden – die hadden ook niet genoeg zuurstof. Het was een hele mooie route maar ook heel zwaar. Het laatste stuk moesten we in donker rijden en dat valt ook niet mee. We waren echt kapot toen we bij het hotel aankwamen!

De volgende dag was de route naar Lima een stuk makkelijker gelukkig. We hebben geluncht in een echte oase en daarna zijn we langs de kust naar Lima gereden.

Hierbij een anekdote over vermoeidheid en hoogteziekte en de invloed die deze op je kunnen hebben. De rit naar La Paz was ook pittig met een moeizame grensovergang en rijden op hoogtes van 4500 meter. Bij aankomst bij het hotel heeft Jellard ingecheckt en we zijn naar de hotelkamer gegaan. Ik heb niet eens gemerkt wat het kamernummer was. Een poosje later zijn we gaan eten bij het restaurant aan de overkant van het hotel. Toen we klaar waren wou Jellard even geld pinnen en ik ging terug naar het hotel. Ik vroeg hem het nummer van de kamer en hij zei 1223. Ik naar 1223 maar de sleutel deed het niet. Dit hebben we ook gehad in een ander hotel, dus ik ging naar de receptie en vroeg ze om de sleutel te “resetten”. Dit hebben ze gedaan en toen Jellard terugkwam gingen we samen naar de kamer. Alleen er stond een wildvreemde man in de kamer! We wisten niet hoe snel we weg moesten! Onze kamer bleek op de tiende verdieping te zijn, 1023 dus! Er gebeuren meer van die gekke dingen, ik kan jullie verzekeren!

Groetjes

Claire

Wij zijn in Peru!

We zijn nu in de buurt van Cusco in Peru. Gisteren waren we in Puno en hebben de Uros eilanden op het meer van Titicaca bezocht. Hier wonen de Indianen op eilanden gemaakt van riet. Ik hoop straks wat foto's ervan te plaatsen. Nu heb ik even geen tijd want we gaan zo met z'n allen naar Machu Picchu, een hoogtepunt van deze reis. Vandaag even niet met de auto, maar met bus en trein!

Jellard en ik wensen jullie allemaal een heel gelukkig en gezond nieuwjaar!

Groetjes

Claire

PS John and Dilys! We wish you all a very Happy New Year in that cold and cloudy UK!

La Paz

Na dagenlang in de woestijn te zijn geweest, was de rit na La Paz een prachtige verandering. Adembenemende berglandschappen en dichtbij de weg prachtige groene weilanden en meertjes met llama's en flamingo's overal. Wegens enorme werkzaamheden aan de weg in Chili moesten we geescorteerd worden door de Chileense overheid. Ze hebben de hele weg afgesloten voor andere verkeer zodat wij er doorheen kon rijden en maar goed ook gezien de conditie van de weg. Veel onverharde stukken met kuilen vol met water en andere obstakelen. Best wel een uitdaging. Was heel leuk in zo'n lange stoet te rijden - weer dat saamhorigheidsgevoel - maar het heeft uren gekost. Eenmaal doorheen kwamen we bij de grens waar de formaliteiten eeuwenlang duurde. Niet zo best voor sommige mensen want de grensovergang bevindt zich op 4800 meter en de een naar de ander viel flauw. De artsen bij ons hadden het best druk en liepen heen en weer met zuurstofflessen. Wij voelden ons ook niet zo geweldig maar hadden geen extra zuurstof nodig. Eenmaal over de grens moesten we tanken maar de pomp had geen stroom dus we moesten verder met wat we hadden. Gelukkig hadden we genoeg.

Sommige wegen zijn best goed in Bolivia maar anderen heel slecht met veel diepe spoorvormingen. Beide handen aan het stuur! Er zou een politie escort voor ons zijn om ons La Paz binnen te helpen maar omdat wij zo veel vertraging had bij de grens hebben we die gemist dus moesten we zelf navigeren door de stad naar het hotel. Nou dat was een belevenis. Er zijn hier geen verkeersregels - hier geldthet recht van de sterkste! Wij kwamen de stad binnen in de spitsuur dus de weg was vol met kleine minibusjes vol met werknemers. De mensen stappen gewoon uit midden op de weg. Heel veel getoeter en gedoe. Buenos Aires was nichts in vergelijking. Maar wonder boven wonder is het ons gelukt om het hotel te vinden zonder echt verkeerd te hebben gereden. Als je La Paz binnenrijdt weet je niet wat je ziet - adembenemend! Het ligt in een enorme kom vol met gebouwen. Het is eigenlijk niet te beschrijven.

We kwamen wel doodmoe aan door alles wat we hebben meegemaakt en de hoogte, dus we hebben even gegeten en zijn gelijk naar bed gegaan! Vanochtend weer verder, weer over de grens naar Peru!

Groetjes

Claire

San Pedro de Atacama

San Pedro de Atacama is een oase in de woestijn en vandaag hebben we hier een vrije dag. Heerlijk! Ik zit nu bij het zwembad en straks gaan we de Vallei van de Maan bekijken - allemaal zoutvlaktes en maanlandschappen. Zo'n een vrije dag is nu echt welkom en het weer is heerlijk. We zijn begonnen met de pillen tegen hoogteziekte vandaag. Over twee dagen gaan we na La Paz in Bolivia - een hoogte van 4500 m. Sommige mensen hebben nu al wat last en we zitten nu op 2500 meter. Dat is ook een reden dat we nu rustig aandoen - even acclimatiseren.

Verder niet zoveel nieuws. De dag is nog jong en we zien wel wat we doen. Fred Postma heeft me net gezegd dat ik jullie moet vertellen over zijn website www.fredpostma.nl. Er zitten al veel foto's erop. Hopelijk hebben jullie ook onze kerstgroet gezien op www.team83.nl.

Geniet van de feestdagen allemaal! En bedankt voor alle lieve reacties. Die vinden we heel leuk om te lezen!

Groetjes

Claire

Temuco tot San Pedro de Atacama

Zoals jullie zullen hebben gemerkt, hebben wij de laatste dagen geen internet gehad omdat wij door een woestijngebied zijn gereden, namelijk de Atacama woestijn. Hier hebben we veel meer 'het einde van de wereld' gevoel dan in Ushuaia. Heel desolaat een eenzaam is het hier. Maar om even terug te gaan naar een paar dagen geleden. Op 22 december zijn we vanuit Temuco naar Santiago gereden. Voor het eerst reden we op de snelweg en dit was een belevenis op zich. Mensen steken rustig de weg over terwijl auto's voorbij schieten met 120 km per uur! Verder fietsen of wandelen ze rustig langs de vluchtstroken. Dit was wel even wennen! Kleine winkeltjes en restaurantjes bevinden zich ook op de vluchtstroken dus het is niet ongewoon om een stilstaande vrachtwagen op de rechterbaan te zien, terwijl de chauffeur een snackje voor zichzelf haalt. Het landschap langs dit gedeelte was wel heel mooi - heel groen met veel landbouw en op de achtergrond de prachtige bergen van de Andes. Prachtige besneeuwde vulkanen hebben we ook gezien. Santiago zelf is een interessante mix van koloniale, Victoriaanse en hypermoderne gebouwen en is een heel levendige stad. Op onze vrije dag daar zijn we naar de beroemde wijngaard en wijnhuis Concha Y Toro geweest voor een rondleiding en wijnproeverij. Altijd leuk natuurlijk! Voor de rest lekker rondgelopen en heerlijk gegeten in de stad. Temperatuur rond 34 C. 's avonds hebben we een receptie bijgewoond van de Chileense Volvo Club en dit vond plaats in de Chileense Antieke Auto museum net buiten de stad.

Op 24 december zijn we uit Santiago vertrokken en zijn we naar Caldera gereden, een stadje in een kopermijngebied. Weer een afstand van 912 km! Op 1ste Kerstdag (gisteren) zijn we naar San Pedro de Atacama gereden. Weer een kale landschap, maar in de buurt van San Pedro verandert dat. Prachtige rotsformaties en zoutvlaktes.Wij kwamen gisteravond laat aan in San Pedro - het was bijna donker en we zijn toen de weg kwijtgeraakt. We reden het dorp binnen met z'n vieren en gingen allemaal de verkeerde kant op! Er is veel eenrichtingsverkeer hier en hier hadden de rijinstructies van de organisatie geen rekening mee gehouden! 'Ïn no time' waren we de weg volledig kwijt. Een paar mensen gevraagd maar niemand wist het. We kwamen ook in een achterbuurt terecht en dan durf je de auto haast niet uit te stappen om de weg de vragen. Op onze kaart stonden ook heel weinig straatnamen dus dat was echt heel lastig. Uiteindelijk is het gelukt, maar we waren wel doodmoe, ik in ieder geval wel!! Heel wat gemopper in de auto natuurlijk!! Maar wij waren niet de enige gelukkig!

Ik sla dit nu op voordat internet eruit valt en ga zometeen weer verder!

Groetjes

Claire

Temuco

We zijn vandaag in Temuco aangekomen. We zijn dus voor het laatst in Argentinie geweest en bevinden ons nu in Chili. We zijn door een prachtig landschap gereden van bergen en meren. Echt schitterend! Een enorme contrast met het woestijnlandschap van de laatste dagen. Voor het eerst zijn Jan en Conny en wij apart gereden. Wij hebben de onverharde route genomen en zij de verharde, maar we kwamen tegelijk aan in Temuco! Vandaag rijden we weer samen langs de snelweg naar Santiago de Chile. Wordt vervolgd ...

Groetjes

Claire

Perito Moreno naar San Carlos de Bariloche

Weer een mooie tocht gemaakt vandaag, maar Jan en Conny hadden veel pech met de auto, namelijk de versnellingsbak en een lekkende benzinetank. Niet zo mooi. Bij de eerste tankstation heeft een vindingrijke medereiziger de benzinetank gerepareerd met een stuk zeep! De monteurs die meereizen hebben ook iets kunnen doen met de versnellingsbak maar lekker liep het niet. Toen we eenmaal in Bariloche aangekomen waren, bleek dat er stenen (van de onverharde weg) in de versnellingsbak waren gekomen dus dit was snel gerepareerd. Met de benzinetank is het ook wel goed gekomen. Jan en Conny waren niet de enige met pech! De auto's hebben het zwaar te verduren gehad de laatste dagen en de monteurs zijn full-time aan het werk. Ze zijn echt geweldig!

Groetjes

Claire

Kamperen in een voetbalstadion!!!????

Kamperen in een voetbalstadion??? Nou dat was een klein grapje van de organisatie! Helemaal geen stadion maar een stoffig voetbalveldje midden in het dorp. Ongelofelijk! Na een lange stoffige reis door de woestijn kwamen we aan op dit stoffige veldje waar we dan onze tenten moesten opzetten. Er stonden twee chemische toiletten voor 200 honderd mensen. De helft van de groep is gelijk naar het dichtsbijzijnde hotel vertrokken, maar wij niet! Wij zijn bickels! We hebben braaf onze tenten opgezet tussen de auto's en hebben heerlijk genoten van de BBQ die de lokale gemeenschap voor ons geregeld hadden. Tien lammetjes (denken we!) hingen aan een spit over een enorme vuur. Heel wonderlijk allemaal! De volgende ochtend mochten we ontbijten in het hotel van de rest van de groep en stiekem zijn we daarna naar hun kamers gegaan om te douchen! Dat was echt nodig

Iedereen heeft het trouwens gered naar Perito Moreno. Er waren inderdaad geen benzine stations onderweg maar de organisatie heeft toch een tank benzine geregeld en we konden dus midden in de woestijn tanken. Het duurde allemaal heel lang, dus wij hebben onze stoeltjes uit de auto gehaald en koffie gezet haha!

Groetjes

Claire